در حاشیه برگزاری همایش تجلیل از خبرنگاران شهرستان آمل :

درد ما انتخاب ویژه نیست بلکه نگاه ویژه و مساوی نسبت به همه است

چند سالی است که به بهانه روز خبرنگار از این گروه پرتلاش و بی مدعا در قالب برنامه ای تجلیل به عمل می آید و در واقع شاید بشود گفت خستگی یک ساله را از تن شان به در می کنند .

خبرنگاران یکسال صبورانه منتظرند تا روزشان فرا برسد ولی روزی شان نمی رسد . در کنار کار سخت و پرمخاطره خبری بیم از آینده نامعلوم دارند ولی بیمه نیستند . 

دل می بازند ولی بازنده نیستند ، گاها پای صحبت مادر پیری که حتی اطرافیانش حوصله اش را ندارند چون کودکی مطیع می نشیند و جایی دیگر همپای بازی کودکانه خردسالی می شوند که قهرمانی کشور دور سرش می چرخد ، ترسِ راه ندارد و حتی در مناطق صعب العبور کوهستانی که حداقل زمان رفت و برگشتش ساعت ها به طول می انجامد ، حضور پیدا می کند و تمام دلخوشی اش ، اجرای عدالت در نوع نگاه آنانی است که به نوعی مسولیت صنوف خبرنگاران را بر عهده دارند .

نگذاریم در بعضی مراسم ها ، تحقیرها جایگزین تجلیل ها شود و خدای ناکرده این تصور به اذهان خطور پیدا کند که بین شان تفاوتی قائل شدند ، چرا که اگر با تدبیر و درایت و عینک عدالت و وجدان که حاکم قدر و با انصافی است به همایش های اجرا شده چه در سطح کشور و چه استان نگاه کنند ، می بینند که هر سال فرصت را در اختیار افراد مختلف قرار می دهند نه اینکه فقط چند نفر خاص و درد ما انتخاب ویژه نیست بلکه نگاه ویژه و مساوی نسبت به همه است تا همه از یک موقعیت یکسان برای شکوفایی افکار و اندیشه های  خود برخوردار باشند .

امسال نیز چون سال های قبل و به بهانه 17 مرداد همایش تجلیل در حالی برگزار شد که رییس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان آمل از کم و کیف برگزاری آن اظهار بی اطلاعی کرد .

محمدی در پاسخ بعضی از خبرنگاران ناراضی گفت : تا روز برگزاری این تجلیل من از همه جا بی خبر بودم و خبرنگارانی که به عنوان ویژه انتخاب شدند از سوی ما نبوده وگرنه هر خبرنگاری که برای اعتلای فرهنگ و پیشرفت همه جانبه شهرش کار می کند دارای ارزش و اعتبار ویژه ای است .

نکته دیگر که بسیار حائز اهمیت است ، اینکه در شهرستان آمل و قریب به یک دهه است که روزنامه اقتصادپویا به صورت رایگان و گسترده در تمام ادارات ، نهادهای دولتی و بانک های سطح شهرستان و استان توزیع می گردد ، یک پیک که از صبح زود روزنامه ها را تحویل می گیرد و با برنامه ریزی دقیق حتی قبل از کارمندان ادارات مشغول به کار می شود .

حال در این شرایط بد اقتصادی و تحریم هایی که در زمینه های  مختلف خصوصا در بخش مطبوعات کاملا مشهود است ، آیا دور از انصاف نیست که حتی نامی از این روزنامه و سردبیرش به عنوان توزیع کننده برتر حتی در سطح کشوری برده نشود .

شاید روزنامه ها یا نمایندگی نشریاتی که در شهرستان مشغول به فعالیتند حتی به چند نسخه هم نرسد ولی این روزنامه نشریه هفتگی هم به نام صبح آمل و ویژه مازندران دارد که بالاترین تیراژ چند هزارنسخه ای را به خود اختصاص داده ، پس چه نیکو بود در حضورنمایندگان رسانه ها و همه مسئولان ، نامی هم از این روزنامه برده می شد تا خستگی کار را حتی با یک دست مریزاد از تن مسئولین  وتیم مجربش بیرون می کردند ولی دریغ و صد افسوس !!!

برنامه امسال هم با همه کم و کاستی ، حاشیه ها و... تمام شد و به قول شاعر این نیز بگذرد ولی برای سال های بعد چه باید کرد ؟