گزارش از انجمن معلولان توانای شهرستان آمل

از مرداد تا الان هنوز بیمه تکمیلی ما تمدید نشده ؛

کم توجهی مسئولان ذی ربط معلولان را بیشتر از گذشته منزوی کرده ؛

آمل با 5هزار معلول جسمی حرکتی فاقد حتی یک باشگاه ورزشی ویژه آنان است ؛

روز جهانی معلولان امسال دور از هر هیاهو و حرکتی از سوی سازمان وابسته به این شهر قشر آرام و بی سروصدا در حالی از راه رسید که شاید تعدادی از این قشر جامعه در حد دریافت یک پیامک از سوی انجمن معلولان توانای شهر امل از این اتفاق مهم باخبر شوند . به راستی چرا؟ اگر ما هم گاهشمار تاریخ را ورق نمی زدیم شاید می شدیم مثل بقیه ! ولی در جامعه ای که با بایدهاو نبایدهای زیادی روبرو هستیم و هر علتی هم مستلزم معلولی است . چرا روز به این بزرگی و آن هم برای طبقه ای از جمعیت کشور که حداقل بخشی از آن متعلق به خود شهر آمل است ، فراموش شده . معلولینی که شاید تنها خواسته بحقشان از مسئولان دست اندرکار فقط اندکی توجه و نگاه مثبت بود و بس . به همین بهونه روز جهانی معلولان فرصت خوبی بود تا برم سراغ اونایی که یه دنیا حرف واسه گفتن داشتن . ولی به نظر خودشان مطرح کردنش بی خود و شاید دستیابی به حداقل نسبی حرفاشون چیزی شبیه سراب باشد . مشکلاتی که مثل یه زخم قدیمی سرباز می کند و مرهمی هم برایش نیست . تنها جایی که شاید به ذهنم رسید و معلولان هم هر از گاهی برای دور همنشینی و بیان درددل هاشون به آنجا بروند انجمن معلولان توانای آمل می باشد . مکانی کوچک و با کمترین امکانات واقع در اباذر 8 به محض ورود با عزیزان معلولی همصحبت شدیم که هر کدام به اندازه یه دنیا حرف واسه گفتن داشتن .

 

 

 

گزارش از انجمن معلولان توانای شهرستان آمل

از مرداد تا الان هنوز بیمه تکمیلی ما تمدید نشده ؛

کم توجهی مسئولان ذی ربط معلولان را بیشتر از گذشته منزوی کرده ؛

آمل با 5هزار معلول جسمی حرکتی فاقد حتی یک باشگاه ورزشی ویژه آنان است ؛

روز جهانی معلولان امسال دور از هر هیاهو و حرکتی از سوی سازمان وابسته به این شهر قشر آرام و بی سروصدا در حالی از راه رسید که شاید تعدادی از این قشر جامعه در حد دریافت یک پیامک از سوی انجمن معلولان توانای شهر امل از این اتفاق مهم باخبر شوند . به راستی چرا؟ اگر ما هم گاهشمار تاریخ را ورق نمی زدیم شاید می شدیم مثل بقیه ! ولی در جامعه ای که با بایدهاو نبایدهای زیادی روبرو هستیم و هر علتی هم مستلزم معلولی است . چرا روز به این بزرگی و آن هم برای طبقه ای از جمعیت کشور که حداقل بخشی از آن متعلق به خود شهر آمل است ، فراموش شده . معلولینی که شاید تنها خواسته بحقشان از مسئولان دست اندرکار فقط اندکی توجه و نگاه مثبت بود و بس . به همین بهونه روز جهانی معلولان فرصت خوبی بود تا برم سراغ اونایی که یه دنیا حرف واسه گفتن داشتن . ولی به نظر خودشان مطرح کردنش بی خود و شاید دستیابی به حداقل نسبی حرفاشون چیزی شبیه سراب باشد . مشکلاتی که مثل یه زخم قدیمی سرباز می کند و مرهمی هم برایش نیست . تنها جایی که شاید به ذهنم رسید و معلولان هم هر از گاهی برای دور همنشینی و بیان درددل هاشون به آنجا بروند انجمن معلولان توانای آمل می باشد . مکانی کوچک و با کمترین امکانات واقع در اباذر 8 به محض ورود با عزیزان معلولی همصحبت شدیم که هر کدام به اندازه یه دنیا حرف واسه گفتن داشتن . خانم اکرم علی نژاد دانشجوی معلول در رشته مهندسی فناوری اطلاعات ضمن تشکر از نشریه صبح آمل به خاطر توجهش در ارائه گزارش مشکلات بچه های معلول به عنوان یک پل ارتباطی بین خودشان و مسئولان گفت : علیرغم مصوبه دولت و بودجه ای که برای دانشجویان اختصاص داده مبنی بر تخفیف شهریه ولی طبق قانون بهزیستی ما باید خودمان این هزینه را پرداخت کنیم و بعد فیش واریزی را به آنها تحویل دهیم تا شاید 6 ماه دیگه یا یک سال دیگه پولش به ما برگشت داده شود . سوالم اینجاست چرا با وجودی که مجلس لایحه را تصویب می کنه من دانشجو باید با استرس و نگرانی درس بخونم . از مسئولان بهزیستی خواهشمندم که شرایط را برای ورود معلولان حداقل برای سال های آینده جهت ورود به دانشگاه هموار سازند . این دانشجوی معلول همچنین اظهار داشت : جوان معلولی را می شناسم که با وجود تحصیلات عالیه دانشگاهی در رشته حسابداری و شایستگی های بسیار ، هنوز هیچ ارگان و اداره ای حاضر نیست وی را استخدام کند . همین امر باعث شد تا ایشان هیچ آینده شغلی را برای خود نبیند . حال اگر شما جای این جوان بودید و از هیچ تلاشی هم برای به دست آوردن کار دریغ نمی کردید چه حالی داشتید . حال به راستی نه به عنوان یک معلول بلکه از منظر یک انسان آیا جایگاه این جوان این است که خانه نشین شود ؟! از همه مدیران عامل مجموعه های خصوصی و دولتی خواهشمندم نگاهشان را به سوی جوانان بسیار خلاق و مستعد کار و نوآور تغییر دهند و ویژه بنگرند و اعتماد کنند که مطمئناً اینان بهتر از هر فرد سالم دیگری در ایفای نقش خود مثمر ثمر خواهند بود .

اسدی از دیگر معلولان تحت پوشش بهزیستی با تایید این اظهارات ادامه داد : بیمه تکمیلی ، مددجویان تحت پوشش بهزیستی تقریباً از شهریور ماه قطع شده و هنوز هم برقرار نشده . من الان برای جراحی آب مروارید چشم نیاز مبرم به این بیمه دارم . نمی دانم دیگر چه کار کنم . مشکل بعدی مسکن معلولان است . حدود 3 سال است که ثبت نام کردیم ولی هنوز هیچ خبری نیست و کاری هم صورت نگرفته . معلول دیگر که نخواست اسمش قید شود با ابراز نارضایتی از اداره مذکور بیان داشت : من یه مقرری بگیر بهزیستی هستم که ماهی 45000 تومان حقوق می گیرم . با یه دختر دم بخت و مخارج سنگین و کمرشکن زندگی امروزی چه جوری می تونم از پس هزینه های سخت بربیام . چرا کسی به فکر ما نیست ؟ مگر ما جزئی از چند میلیون جمعیت کشور نیستیم ؟! خانم معلولی که در جمع ما نشسته بود در ادامه گفت : همه مشکلاتی که دوستانم عنوان کردند درست و به حقه . ما حتی از نظر ورزشی هم هیچگونه امکاناتی نداریم . نه باشگاهی که بتوانیم در آن آزادانه حرکات ورزشی را انجام دهیم نه وسایل کمکی که با توجه به نوع معلولیتمان بتوانیم از آن استفاده کنیم .

خانم نصیری در گوشه ای دیگر با دلخوری خاص که واقعاً بجا هم بود وقتی در جریان حرف های دوستانش قرار گرفت گفت : ما که مشکل نداریم . بی دردترین آدمای روی زمینیم . چرا که همه داستان هایی که شنیدیم یه سرابه ، نه واقعیت چون اگر حقیقت داشت ، حتی کمترین کار که همانا مناسب سازی معابر و پیاده روها بود را برای ما انجام می دادند. سال هاست که از این و آن می شنویم : به هیچ اداره و موسسه بانکی مجوز ساخت و ساز

بهره برداری نمی دهیم مگر اینکه ساختمان شان را مناسب سازی کنند . ولی شما در بیشتر جاها این مشکل ها را همچنان مشاهده می کنید . از عدم تمکن مالی بچه ها بگویم که حتی هزینه ایاب و ذهاب خودشان را حتی برای آمدن به بهزیستی ندارند . چون کاری ندارند و بالطبع این مشکلات با نگرانی های روحی روانی همراه خواهد بود که ضربه اش سنگین تر از خود عارضه معلولیت است و این عدم حمایت بهزیستی از بچه های معلول آنها را بیشتر از گذشته منزوی و گوشه گیر می کند . مثلاً یه نمونه اش 13 آذر همین امساله که ما حتی از طرف خود بهزیستی که متولی این امر بود ، هیچ برنامه ای نداشتیم . شاید دلخوشی بچه ها به برگزاری همین جشن ها و همایش های مناسبتی بود . ولی افسوس و صدافسوس . پس از شنیدن درددل های چند نفر از معلولان در ادامه به سراغ مدیرعامل انجمن معلولان توانای شهرستان آمل رفتیم . وی با تایید صحبت همه بچه های معلول افزود : این انجمن با 1500 عضو معلول جسمی حرکتی و پنج پرسنل از اسفند سال 84 از ساعت 8 الی 17 به صورت تمام وقت در خدمت معلولان عزیز می باشد و فعالیت هایی را در زمینه توانبخشی آموزشی ، فرهنگی و اجتماعی انجام می دهد . حامد رزازی از عمده مشکلات معلولان به غیر از اشتغال و مسکن که همیشه وجود داشته و دارد ، نامناسب سازی اماکن عمومی عنوان کرد و گفت : تا الان بعضی از جاها تا حدودی مناسب سازی شده که جا دارد از مسئولان ذی ربط درخصوص پیگیری های مستمرشان تشکر کنم ولی این کافی نیست . رزازی با توجه به کمی فضای موجود در انجمن افزود : این مکان با توجه به دوری راه برای معلولانی که از نقاط مختلف شهری و روستایی به اینجا می آیند بسیار سخت است کما اینکه باید درنظر داشت ، نبود وسیله نقلیه مناسب حال آنها هم خودش شده . مزید بر علت شده و داخل مکان انجمن همه نمی توانیم پذیرای حداقل جمعیت باشیم و همین مسائل باعث می شود تا شرمنده عزیزانمان شدیم . مدیرعامل انجمن معلولان توانای آمل عملکرد خود و مجموعه اش را چنین بیان کرد :

-        ایجاد سایت انجمن معلولان توانای آمل

-        حضور نماینده انجمن در جلسات شورای ورزشی شهرستان در فرمانداری

-        کمک هزینه درمان شامل رادیولوژی آزمایشگاه و سایر خدمات پزشکی برای 10 نفر و مکاتبات با پزشکان و مراکز خدمات درمانی و مشاوره های پزشکی به صورت رایگان برای 50 نفر ارتباط مستقیم با ادارات شهر درخصوص مشکلات معلولان خصوصاً اداره بهزیستی ، فرمانداری ، شهرداری ، کمیته امداد و اوقاف .

وی در پایان با تشکر از همه معلولان تحت پوشش و خانواده های صبورشان حقوقاً اعضای محترم هیات مدیره من جمله رضا نوایی ، مهران غلامی ، دکتر محمدعلی یوسفی ، حمید سلیمان نسب ، پروانه غروی ، ماهرخ ناییج و بازرس غلامرضا عباسی که تا این لحظه با همه کم و کاستی ها یار و یاورشان بودند تشکر و قدردانی نمود .